Categorie

Persoonlijk

Fotodagboek LonnekeSchrijft
Persoonlijk

Leven met Lon in een fotodagboek!

Ik heb de afgelopen week iedere dag foto’s gemaakt van onze activiteiten. Het leek mij leuk om hier een weekoverzicht van te maken. Op deze manier kunnen jullie zien wat wij hebben beleefd.

Fotodagboek LonnekeSchrijft

Maandag: Als verassing ging ik ’s avonds met James naar mijn schoonzus om samen het Sinterklaasjournaal te bekijken. Dat is natuurlijk veel gezelliger dan alleen. De kids vonden het geweldig dat James mee mocht kijken en die moest dan ook gezellig tussen hen in zitten.

Fotodagboek LonnekeSchrijft

Dinsdag: Ik zit in bad, gewoon in bad, gezellig met het sop te klieren! Deze dag ging James voor het eerst in het grote bad bij mijn ouders thuis. Zijn badje wordt al een beetje te klein en hoewel hij heus nog wel een maandje in zijn eigen badje kan. Was dit leuk om uit te proberen en zoals je ziet, hij vond het gewedig!

Fotodagboek LonnekeSchrijft

Woensdag: Dit is oma’s oppas- dag. We spreken dan vaak af om gezellig te spelen met Sam en James. Als het weer het toelaat gaan we altijd een stuk wandelen. Dit keer liepen wij naar de dierenwinkel waar Samen en James hen ogen uitkeken.

Fotodagboek LonnekeSchrijft

Donderdag: Samen met James een stuk fietsen in de bakfiets. James had veel om naar te kijken en toen we thuis kwamen viel hij als een blok in slaap van alle indrukken die hij had opgedaan. Het is toch wat anders dan in de buggy zitten. En omdat het de tijd van het jaar is, deden wij een pietenmutsje op zijn hoofd!

Fotodagboek LonnekeSchrijft

Vrijdag: Het was tijd om een video op te nemen met mijn moeder. Deze staat inmiddels al online op mijn YouTube- kanaal Lonnekefilmt. Zeker even kijken want we hebben dubbel gelegen van het lachen. De kamer moest natuurlijk wel een ‘beetje’ verbouwd worden om de juiste setting te krijgen.

Fotodagboek LonnekeSchrijft

Zaterdag: Sinterklaas is aangekomen en dat is natuurlijk reden voor een feestje. ’s Avonds in de blokhut tijdens de ‘vergadering’ waar nooit iets besproken wordt maar een hoop kratjes doorheen gaan, hebben we gezellig zitten borrelen. Ik deed altijd mee maar nu moest ik James goed in de gaten houden via de babyfoon.

Fotodagboek LonnekeSchrijft

Zondag: Yes, Sinterklaas is weer in het land en ik wilde op de foto met een mini- pietje. Helaas kon ik geen pepernoten aannemen maar die selfie heb ik mooi in de pocket!

Het was een leuke maar drukke week. Hoe is jullie week verlopen?

23 november 2015 door
Lachen met Lon
Persoonlijk

Lachen met Lon (deel 3)

Ik haalde de trap weg, zodat mijn vader niet meer naar beneden kon..

Yes, het is weer tijd voor een nieuwe ‘Lachen met Lon- blog’. Het is fijn om te zien dat deze nieuwe rubriek zo goed wordt ontvangen door jullie. Deze keer vertel ik een aantal korte grappige stukjes uit ons leven!

Mijn vader was vroeger werkzaam bij de brandweer. Toen hij een schoorsteenbrand moest blussen met een ramoneur (Dit is een zwaar stuk gereedschap dat wordt gebruikt door de brandweer om het vuur te doven) kreeg mijn vader hoogtevrees.

Laten we nou net een aantal jaren geleden hoognodig het zoldertje van onze blokhut in de tuin, moeten opruimen. Samen met mijn vader klom ik op het zoldertje zodat we de zullen konden ordenen. Eenmaal alles opgeruimd ging ik via de ladder naar beneden. Mijn vader niet, hij durfde niet.

Hij durfde zich niet meer om te draaien om van de ladder naar beneden te kunnen. Daarbij was het ook een beetje stijfheid, ouderdom, sorry pap! En bleef vervolgens lachend op het zoldertje zitten. Ik maakte uiteraard een prachtige foto van mijn vader toen ik de trap had weggehaald.

Tranen over ons wangen en wat was mijn vader blij toen hij eindelijk weer op de grond stond.

Lees ook: Lachen met Lon (deel 2) 

Na een hele dag hard werken..

Hier nog een lollig momentje met mijn vader. Je had er eigenlijk bij moeten zijn om net zo hard te kunnen lachen als ik nu nog steeds doe tijdens het typen van deze blog.

Het was in de tijd dat we gingen verhuizen. We hadden er al een aantal weken van inpakken en verhuizen opzitten en waren blij dat het einde inzicht was. Alles was ingericht en stond op zijn plek. Mijn vader ging na een lange dag hard werken, lekker douche om vervolgens in zijn nieuwe huis op de bank te ploffen.

En wat denk je? De hond sprong op zijn schoot en kotste heel mijn vaders pyjamabroek onder. Hij kon opnieuw gaan douche!

Lachen is het beste medicijn. Dit was Lachen met Lon (deel 3) Vergeten jullie niet te lachen door de dagelijkse sleur heen? Ik ben benieuwd naar jullie lach- momenten!

5 november 2015 door
op jezelf gaan wonen
Persoonlijk

Welke leeftijd is normaal om op jezelf te wonen?

Ik woon al op mezelf toen ik 18 jaar was.

Op jezelf gaan wonen is een spannende maar leuke stap. Ik woon al op mezelf sinds mijn 18e levensjaar. Het was eigenlijk nog niet helemaal de bedoeling om uit huis te gaan. Althans, we waren hier niet fanatiek mee bezig maar het kwam onverwachts op ons pad. We waren rustig aan het rondkijken, meer voor Merijn dan voor mezelf want ik was immers nog jong genoeg en ik had het naar mijn zin bij mijn ouders.

We hadden een aantal keren gereageerd op leuke huisjes terwijl we plots een e-mail kregen dat wij op de tweede plek stonden. Dat betekende dat wij, als de eerste zou afhaken, het appartement mochten bezichtigen en de keus hadden of we het wel of niet wilde hebben.

Ik vertelde dit aan mijn ouders en zij dachten dat het niet zo vaart zou lopen. Het ging toch sneller dan verwacht. We gingen kijken en vonden het een geweldig appartement. Het was een leuk klein, knus flatje met een klein trapje van 4 trede wat naar ‘beneden’ ging naar onze slaapkamers.

Verliefd op het zelfstandige leven.

Ik weet nog dat we toen enthousiast waren en riepen: ‘Hier kunnen we blijven wonen tot en met we een kind krijgen!’. Nou, we zijn intussen al drie huizen verder maar we waren gewoon helemaal verliefd, verliefd op elkaar, verliefd op het huis en verliefd op het zelfzandige leven.

En toen begon ons leven samen. Zelfs koken, boodschappen doen, poetsen, verantwoordelijkheid nemen voor Max (de hond) en alle rekeningen zelf betalen. We voelde ons al heel wijs en hadden het naar ons zin. Ik heb mezelf achteraf nooit helemaal thuis gevoelt maar het was een leuk eerste huisje.

Ik wilde terug naar mijn geboorteplaats.

In dat huis, tijdens het klussen al, werd ik ziek. Ik zakte door mijn benen en kon er nauwelijks meer op staan. Als ik liep dan trilde mijn benen zo erg dat ik gewoon omviel en niet zelfstandig kon lopen. Ik zat het meest van de tijd in een rolstoel en binnen een halfjaar ging het zo slecht met mijn gezondheid dat wij weer terug in Geldrop wilde wonen. Dichtbij mijn ouders en het ziekenhuis waar ik dagelijks te vinden was.

Via woningruil vonden wij een mooie ruime flat op de 10e etage, uitzicht op de bossen, met een aparte leefkeuken en drie grote slaapkamers. In dit huis voelde ik mezelf meteen thuis. Het was fijn om weer in mijn eigen dorp te wonen. We hebben hier bijna twee jaar met plezier gewoond, toen het verlangen kwam naar een compleet huis met een tuin voor Max.

Welke leeftijd is normaal om op jezelf te wonen?

Met mijn gezondheid ging het nog steeds niet al te best maar ik was inmiddels doorgestuurd naar het UMC. Het zou dus niet uitmaken als ik Geldrop weer zou verlaten. Wederom hadden wij een huis gevonden en via woningruil geruild met een woning waar wij nu nog steeds met veel plezier wonen.

We willen graag een huiskopen met wat meer slaapkamers met oog op kinderen en een kantoor voor mijn blogwerkzaamheden en Merijn zijn school.

Als ik nu terug kijk was het niet verstandig om op mijn 18e al uit huis te gaan. Het was voor mij als persoon nog te vroeg. Ik was nog vaak bij mijn ouders gewoonweg omdat ik ze miste. Als mensen vragen waar ik was, zei ik: ‘In de flat’. Ik noemde ons huis nooit ‘thuis’, dat voelde niet zo.

Er is geen normale leeftijd om op jezelf te wonen. Dit is per persoon verschillend. Ik kan wel stellen dat ik eigenlijk nog net iets te jong was en het wellicht beter was geweest als ik nog even had gewacht.

In het huis waar wij nu wonen voelt het echt als ons plekje en nu al helemaal samen met James!

Ik kijk ernaar uit om op een plek te wonen waar wij ook echt kunnen blijven wonen. We hielden voorheen nooit rekening met de buurt terwijl dat nu het eerste is waar ik naar kijk als het gaat om een nieuwe woning. Kan James straks leuk buitenspelen? Welke scholen zitten er in de buurt? Daar ligt nu de prioriteit!

Op welke leeftijd ben jij op jezelf gaan wonen? Beviel dat of had je liever nog wat langer bij je ouders gebleven?

22 oktober 2015 door
Lachen met Lon!
Persoonlijk

Lachen met Lon (deel2)

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

Het is weer tijd voor een nieuwe ‘Lachen met Lon- blog’. Na alle ellende van de afgelopen dagen, weken, nou zeg maar gerust maanden. Is het weer tijd om even lekker te lachen. Want zeg nou eerlijk? Lachen is een van de belangrijkste emoties in het leven. Althans, voor mij wel. Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, dat is een van mijn favoriete quotes!

Lees ook: Lachen met Lon (deel 1)

Met het hele gezin een dag naar een groot meer.

Mijn ouders hebben jarenlang een eigen zaak gehad waar ze beide werkzaam waren. Als we dan met het hele gezin vrij waren, was dit echt uniek en trokken we er graag een dag op uit.

Ze gingen we minstens 10 jaar geleden vaak in de zomer naar de plassen in Wanroij. Mijn moeder dan altijd een koelbox vol lekkers mee en zo genoten we de hele middag van de zon en elkaar. Lekker zwemmen, spelen in de klimrekken en een potje voetbal ontbrak ook nooit.

Mijn vader houdt niet van zwemmen dus die bleef meestal met een dik boek bij de spullen en deed af en toe mee met een potje voetbal.

Samen met mijn moeder nam ik een duik in het meer toen..

Samen met mijn moeder nam ik een duik in het meer. Heerlijk! Ik was een echte waterrat, doelloos baantjes zwemmen zat er bij mij niet in. Ik verzon altijd wel een spelletje en deze keer deden we wie het langst onderwater kon blijven.

Ik verloor en was als eerste boven. Omdat het water daar niet helder was bleef ik wachten tot mijn moeder boven kwam en wat denk je? Probeer je het even in te beelden. Ik een meisje van een jaar of 10 samen met haar moeder in een groot meer. Het was super druk want het was hoogzomer. En mijn moeder.. kwam met haar borsten boven haar zwempak naar boven.

Lachen met Lon (deel2)

Ik moest zó hard lachen dat ik niet eens duidelijk kon maken waarom ik moest lachen. Ze begreep er niks van! Er waren een aantal mensen die met open mond naar mijn moeder aan het kijken waren. Ik kon alleen maar wijzen naar haar badpak omdat ik niet meer bijkwam van het lachen.

Uiteindelijk zag mijn moeder natuurlijk water aan de hand was en hebben we daar samen de hele dag nog om kunnen lachen. Zelfs nu, als ik dit schrijf lig ik weer helemaal in een deuk.

Dit was Lachen met Lon (deel2). Ik kan eindeloos door blijven schrijven over onze lach-momenten.

Heerlijk toch? Oude herinneringen ophalen waar je ontzettend hard om kan lachen. Heb jij ook zo’n leuke herinnering waar je nu nog stuk om kan gaan? Laat het weten in de comments!

21 oktober 2015 door
lachen grappig blog
Persoonlijk

Lachen met Lon! (deel1)

Lachen met Lon!

Na alle ellende van de afgelopen weken is het tijd voor een ‘Lachen met Lon- blog’. In deze video kun je zien dat wij er ondanks alles wat leuks van maken. Helaas staat niet alles op camera maar in dit artikel vertel ik jullie een waargebeurd grappig verhaal uit mijn leven.

Zoals de meeste Nederlands begonnen wij (mijn ouders en ik) voor de 10e poging om af te vallen in januari. We lette niet alleen op ons eetpatroon maar namen ook een abonnement in de sportschool. Deze keer zouden we het ècht gaan volhouden!

De eerste keer bij de spotschool kregen we een rondleiding. We zagen dat er een zwembad aanwezig was waar wij gebruik van mochten maken. Gaaf, we hebben allemaal nooit zin om naar het zwembad toe te gaan maar het is altijd fijn als je er eenmaal in ligt.

Wij hadden het bubbelbad voor ons alleen..

Op maandagavond gingen wij vaak samen sporten en namen daarna meestal een duik in het zwembad. Ik praat in de verleden tijd omdat het verhaal al een tijd geleden is gebeurd maar ook omdat het abonnement bij de sportschool weer verleden tijd is. Slecht maar waar.

Deze avond waren we aan het sporten en via de sporthal kon je het zwembad zien. We keken dan altijd of het druk was. Deze keer waren de lamellen dicht waardoor we het zwembad niet konden zien. Dat was al apart.

We keken naar de openingstijden maar het zwembad was gewoon open en dus besloten we gewoon te gaan zwemmen.

Heerlijk, we hadden het zwembad helemaal voor ons alleen en na een aantal baantjes zwemmen, eindigde we in het bubbelbad.

Tot het moment dat er een vrouw in het zwembad sprong, naakt.

Samen met mijn vader en moeder waren we aan het kletsen. We waren verbaasd dat het zo rustig was. Tot het moment dat er een vrouw in het zwembad sprong. Naakt. Terwijl ik mijn ouders met grote ogen aankeek zag ik dat er op dat moment een naakte man in ons bubbelbad kwam zitten.

Ik heb helemaal niks tegen bloot- lopers maar dit kwam nogal onverwachts. Dat verklaarde in ieder geval wel waarom het zo rustig was èn waarom de lamellen dicht waren.

Ik hield het niet meer van het lachen. Ik proestte het uit. Mijn ouders verontschuldigde zich tegenover die mensen en trokken hen badkleding uit. Awkward!

Daar zat ik dan, in een bubbelbad met mijn naakte ouders.. Dat praat toch een stuk ongemakkelijker.

Kort daarna zijn we het bubbelbad uitgegaan. Mijn ouders met hen badkleding onder de arm en ik met tranen over mijn wangen van het lachen.

Wat hebben we gelachen op de terugweg en op dat moment dat ik dit schrijf kan ik opnieuw helemaal stuk gaan van het lachen.

 

26 september 2015 door