Gescheiden ouders, flardes uit mijn jeugd. – Geschreven door Merijn.
Lang geleden, toen ik nog een klein mannetje was gingen mijn ouders scheiden. Op zich kwam dit plotseling. Ik kan mezelf nog wel vaag enkele ruzies herinneren maar dat is dan ook alles. Ik was toen 7 jaar oud en ineens had ik twee huizen, op twee plaatsen speelgoed en een papa en mama die niet meer bij elkaar in bed sliepen.
Nee, vandaag kan ik het niet opbrengen om een blog online te gooien over hoe leuk het leven wel niet is als je moeder bent. Ik schreef al eerder een blog dat het niet vanzelfsprekend is dat je zwanger wordt maar als je eenmaal zwanger bent heb je nog een lange weg te gaan én zegt dat niets maar dan ook helemaal niets over het feit dat er een gezond kindje wordt geboren. Bij een vriendin ging het mis.. goed mis..
Zolang ik Lonneke ken heeft ze iets met schrijven. Ieder jaar met kerst kreeg iedereen een lang gedicht voorgeschoteld met allemaal stukjes van het afgelopen jaar. Toen ze ziek werd en niet meer kon sporten zocht ze een andere uitlaatklep en dat was ‘bloggen’. Al in 2009 kwam haar eerste artikel online.
Bijna iedereen die in de puberteit zit heeft struggles met zichzelf. Je gaat jezelf vergelijken met andere kinderen uit je klas en twijfelt aan jezelf. Zie ik er goed uit? Ben ik wel leuk genoeg? Ben ik niet te dik? Ben ik te dun? Dit zijn allemaal vragen die je jezelf dan kunt afvragen. Onzekerheid is vreselijk.
Ik besloot om eind groep acht mijn haren af te knippen. Ik wilde een keer wat anders en ik koos voor een middelbare school waar niemand van mijn groep acht- klas heen ging. Een nieuwe start, daar ging ik voor. Niet omdat ik gepest was. Ik had een toptijd op de basisschool maar ik wilde gewoon een nieuwe uitdaging.
Nèt voor de zomervakantie kreeg ik mijn intake waar ik mijn klas te zien kreeg. Ik kwam er meteen achter dat ik een ander meisjes was. Anders dan de rest. Wijde broeken, kort haar en geen make- up, in tegenstelling tot de rest van mijn klas.
Tussen de lesuren door werd ik uitgescholden voor ‘jongen’ door derdejaarsleerlingen. Ik begreep dat niet want ze zagen dus wèl dat ik een meisje was, anders zouden ze mij niet hebben uitgescholden voor jongen. Thuis vertelde ik hier niks over. Het maakte mij niks uit wat andere van mij vonden. Ik negeerde het gewoon, dan hield het vanzelf op.
Toen ik een keer met een groepje meiden te laat de les in kwam bij tekenen. Dacht de leraar dat ik een jongen was. Hij pakte mijn gezicht vast tussen zijn handen en zei: ‘Jij heet geen Lonneke, dat kan niet. Je hebt een jongensgezicht!’. Bijna de hele klas probeerde deze man ervan te overtuigen dat ik echt een meisje was en ik niet loog over mijn naam. Net voordat hij mij eruit wilde sturen om naar de conrector te gaan, besloot hij mij te geloven. En oh wat was ik graag naar de conrector gegaan hiervoor!
De hele klas was hiervan ontdaan. Best slecht van die leraar om dat zo publiekelijk te doen maar goed, hij wilde waarschijnlijk leuk doen voor zijn klas. Ik lachte het weg en gooide er nog wat extra zelfspot- grapjes bij. Dit verhaal verwaterde weer dus echt gepest ben ik nooit. Althans, dat heb ik zelf niet zo ervaren.
Eenmaal thuisgekomen keek ik in de spiegel en ik moest hem toch wel ergens gelijk geven. Ik zag er ook uit als een jongen. Ik besloot mijn haren te laten groeien. Die zelfspot is overigens wel mijn redding geweest. Als ik hier ‘zielig’ over ging doen en liet merken dat ik gekwetst was dan zou ik hoogstwaarschijnlijk wel gepest zijn geweest.
Gelukkig kon ik dit verbloemen. Leuk vond ik het niet maar ik had mijn mondje wel klaar. Moet ook wel met drie oudere broers om je heen. Ik moest al jong ‘vechten’ om er tussendoor te komen thuis. Mijn moeder zei dan weleens: ‘En nu mag Lonneke vertellen!’.
Tja, toen Merijn in beeld kwam werd ik nog meer onzeker. Ik was smoorverliefd en wilde dat hij mij ook leuk bleef vinden. Ik had overigens weer lange haren in deze tijd anders had het helemaal geen kans gehad 😉
Een probleempje. Zijn beste vriend vond mij dik en ondanks dat Merijn beweerde dat hij dit niet zo vond, werd ik daar onzeker van. Het maakte mij voor het eerst uit wat iemand anders van mij dacht. Vreselijk. Wat verliefdheid en/of de leeftijd wel niet allemaal met je kan doen.
Samen op vakantie. Ik verbloemde mijn buik, zie foto. Ik weet nog goed dat ik op dat moment in de veronderstelling was dat ik veel te zwaar was. Terwijl ik nu denk? Geef mij alsjeblieft dat lichaam terug dan zal ik nooit meer zeuren!
Inmiddels zijn we 25 kilo, 18 straie op mijn buik, een dubbele onderkin en wat ontstekingsbulten verder en daar word ik niet zekerder van. Zelfs nu, na 8 jaar een relatie te hebben, voel ik me hier onzeker over. Ik vind het vreselijk als ik in de spiegel kijk en mensen die beweren dat het meevalt, liegen in mijn ogen.
Ik krijg vaak e-mails van mensen die mijn leven & familie ook wel zouden willen en ondanks ik blij ben met het leven dat ik leid, wil ik het niet mooier maken dan het is.
Iedereen hoe stoer je ook kunt overkomen heeft zijn of haar onzekerheden.
De eerste keer dat ik ongesteld werd weet ik nog als de dag van gisteren. Het was avond, we waren gewoon thuis (gelukkig!) en ik voordat ik naar bed ging naar het toilet ging schrok ik me helemaal kapot.
‘Maaaaaammmmmm, kom is!’
‘Wat is er?’
‘Mammm, kom nou gewoon!’
‘Wat is dit nou weer’ vroeg ik toen mijn moeder naast me in de badkamer stond. ‘Het doet geen pijn’ vulde ik nog aan.
‘Je bent voor het eerst ongesteld Lon!’ zei mijn moeder blij.
‘Nee joh, misschien is het schraal’ antwoordde ik.
Mijn moeder begon te lachen. Nee Lon, je bent echt ongesteld..
Ik was daar nog totaal niet mee bezig en ik was ook best vroeg. Toen ik voor het eerst ongesteld werd zat ik in groep 8 van de basisschool.
Nadat ik een hele uitleg heb gekregen over hoe ik maandverband moest gebruiken gingen we samen naar beneden om dit ‘grote nieuws’ te vertellen. Ik werd stuk voor stuk gefeliciteerd door mijn broers en vader.
‘Waarom feliciteren jullie mij?’ ik vind er niks aan..
‘Je bent nu een echte vrouw’ antwoordde mijn vader. Een echte vrouw? ik was 11 jaar. Achteraf weet ik natuurlijk waarom mijn vader dat zei maar toen vond ik het vreselijk.
‘Het is een teken dat je lichaam gezond werkt’ zei mijn moeder. Gelukkig wist ze toen nog niet wat er nu allemaal speelt 😉
Die avond ben ik wel 20x naar het toilet gegaan om het verbandje te verwisselen. Het was vast niet nodig maar ik vond het echt verschrikkelijk.
Toen ik de volgende dag op school kwam vertelde ik kei stoer aan mijn vrienden ‘Ik ben al ongesteld, jullie lekker niet!’ haha. Wat erg he?
Vanaf toen werd ik meteen iedere maand ongesteld en kreeg ik steeds meer klachten. Mijn moeder vertelde dat ze zich in haar jeugd ook veel had en dat er er nou eenmaal bij hoort. ‘Flauw dat mannen dit niet hebben’ riep ik dan.
Op een morgen fietsen ik naar mijn oma, ik ging haar helpen om haar huis te poetsen. Onderweg viel ik flauw en met mijn fiets in mijn hand kwam ik bij mijn oma aan waar ik in paniek direct mijn moeder belde.
Ze hoorde vast aan mijn stem dat er écht iets was en ze kwam direct. ‘Kom, we gaan naar het ziekenhuis’ zei mijn moeder toen ze binnen kwam.
Ik voelde me niet lekker maar hier schrok ik van. Zag ik er zo slecht uit? Mijn oma zei nog: ‘Miek, is dat wel nodig denk je?’. ‘Mam, geloof me. Dit is niet goed’ antwoordde mijn moeder.
In het ziekenhuis werd ik helemaal onderzocht en toen uiteindelijk de vraag kwam ‘Ben je al ongesteld?’ en ik antwoordde ‘Ja, nu toevallig ook’ viel alles volgens de artsen meteen op zijn plek.
De menstruatieklachten waren zo erg dat dus maandelijks flauwviel en ontzettend veel buikpijn had.
Samen met de arts besloot mijn moeder dat we de pil gingen halen.
Zelf had ik echt geen flauw idee wat dit inhield maar ik vond het prima als ik maar van die klachten af was. Ik was hier nog totaal niet mee bezig en hing liever in een boom of was aan het voetballen op het veldje.
In totaal heb ik 10 jaar lang de pil geslikt. Ik had lichte buikpijn maar dat was prima te dragen. Merijn en ik hadden in zomer 2012 besloten om te stoppen met de pil omdat een kindje welkom was.
Helaas moesten we nog drie jaar wachten op de komst van James maar stoppen met de pil is het beste besluit wat ik ooit heb kunnen nemen.
Ik was natuurlijk bang dat ik die klachten van vroeger weer terug zou krijgen maar dat was gelukkig niet het geval, integendeel, ik knapte er ontzettend van op. Werd er vrolijker door, viel af wat kilo’tjes af en had meer zin om intiem te zijn met Merijn, wat we nou nét nodig hadden om een kindje te knutselen.
Nu James er is, moesten we natuurlijk iets doen om ervoor te zorgen dat er niet direct weer een klein spekje in mijn buik zou groeien maar ik wilde absoluut niet meer aan de pil. Het is vreselijk om iedere maand gewoon ongesteld te worden (ik slikte altijd de pil door) maar het geeft mij ook wel een gezond gevoel. Alles werkt en vooral door mijn hele medische situatie is dat voor mij heel waardevol.
Hoewel het een heel klein pilletje is, zitter er een hoop hormonen in waardoor je bepaalde dingen onderdrukt.
Ik voel me een stuk fijner nu ik de pil niet meer slik en er zijn genoeg middelen om er voor te zorgen dat je niet zwanger wordt!
Hoe lang slik jij de pil al en waarom eigenlijk? Misschien iets om over na te denken!