Zij is alles in één.
Mijn moeder is mijn psychiater, verpleegster, kokkin, vertrouwenspersoon en een goede vriendin. Zij is de vrouw die centraal staat in mijn leven. Een persoon waar ik echt mezelf bij kan zijn en iedere emotie die er bestaat te delen en tot slot een speciaal plekje heeft in mijn hart.
Ik kan mezelf niet veel herinneren van mijn jonge kinderjaren. Er zijn zoveel leuke herinneringen aan mijn jeugd dat ze niet allemaal in mijn ‘herinningsplekje’ passen in mijn hoofd.
Mijn moeder was vroeger altijd aan het werk overdag. Als zij thuiskwam was het eten, kletsen, Goede Tijden kijken en naar bed. We zagen elkaar een stuk minder dan de meeste gezinnen en dat was op dat moment prima.
Ik zat huilend aan tafel mijn boterham te eten.
Ik moest namelijk in groep 1 en 2 verplicht thuis om gezellig met mijn moeder te lunchen. Iedereen mocht overblijven maar mijn moeder wilde dat moment zolang mogelijk uitstellen. Zij kon mij niet loslaten terwijl ik vaak huilend mijn boterham at omdat ik graag naar school wilde, daar waren mijn vriendjes.
De omgeving begreep niet dat ik het ‘thee- moment’ niet miste samen met mijn moeder als ik uit school kwam. Ik was daar niet mee bezig. Ik wilde naar buiten, voetballen. Mijn moeder kon hier prima evenwicht in houden. Zij begon vaak later met haar werk en kwam altijd eerder thuis om te koken en met ons te kletsen.
Mijn moeder had de verzorgende taak.
Tegenwoordig zijn die verhoudingen veranderd. Het wordt nu meer geaccepteerd dat een vrouw ook wil werken en niet alleen standaard voor de kinderen zorgt. Hoewel mijn moeder, ook wel mijn verpleegster, in mijn kinderjaren ook altijd mee naar de dokter, tandarts of orthodontist. Zij was degene die mijn kleding streek en voor het eten zorgde. Papa was er altijd als er gestoeid moest worden, wij een balletje wilde trappen of een potje schaak wilde spelen.
In de kinderjaren hadden wij een oppas. Die oppas was altijd thuis als ik van school kwam. Ik vertelde haar hoe mijn dag was, we dronken thee en deden leuke spelletjes. Als mijn moeder thuiskwam, ging ze koken en aten we met het hele gezin aan tafel. Behalve op vrijdag, dan aten we op de bank voor de televisie.
Zij zag dat.
Mijn moeder, ook wel psychiater riep vaak tijdens het eten: ‘Nu mag Lonneke iets vertellen, allemaal luisteren’. Het was voor mij lastig om boven mijn drie grotere broers uit te komen qua gesprekstof. Zij zag dat. Zij wilde dat ik ook mijn verhaal kon delen. We waren allemaal geluk en het feit dat ik dit nu nog weet, zegt genoeg.
Toen ik oud genoeg was mocht ik van de zaak van mijn ouders naar huis fietsen. Dit was geweldig. Ik at daar, vertelde hoe mijn dag was en wat mijn plannen waren voor de rest van de dag. Ik ging vaak voetballen en met slecht weer vermaakte ik mezelf met wat vrienden in de ruimte boven de winkel. Een toptijd!
Mijn moeder, ook wel vertrouwenspersoon.
Mijn moeder, ook wel vertrouwenspersoon. Zorgt ervoor dat ik altijd alles heb kunnen vertellen. ‘Als je eerlijk bent word ik nooit boos!’. Ik was als de dood dat zij mij het huis wilde uitzetten toen ik vertelde dat ik had gerookt. Dat gebeurde niet. Zij was teleurgesteld. Het meest pijnlijke voor een kind om te horen. Dezelfde avond zaten we gezellig aan tafel een peuk te roken. Ze was nooit boos en als, dan nooit lang.
Mijn moeder, ook wel een vriendin. Heeft een speciaal plekje in mijn hart. Dat heeft wel zo moeten groeien. Ondanks onze band altijd goed was, is dit sterker geworden sinds mijn ziekte.
Onze band werd steker door mijn ziekte.
Ik weet nog goed dat ik altijd naar school moest van mijn moeder. Ook als ik buikpijn had. Hup, geen fratsen, gewoon naar school! We hebben nooit ruzie gehad maar op een dag werd ik enorm boos. Ik schreeuwde huilend dat ik echt buikpijn had, dat ik absoluut niet naar school kon door de pijn.
Dit was een moeilijke tijd. Ook voor mijn ouders. Er liepen verschillende onderzoeken die uitwezen dat er niks aan de hand was. Het zat psychisch werd mij verteld. Het was logisch dat mijn ouders mij naar school stuurde. Er was immers niets te vinden.
Ik weet dat zij zich hier schuldig over voelen maar ik neem hen niks kwalijk. Ik zou hetzelfde doen en je moet niet vergeten dat ik in de puberteit zat en dus lekker dwars kon zijn. Hoe dan ook hebben wij deze periode samen doostaan, samen met papa die er ook bij was bij ieder onderzoek. Mijn ziekte heeft ons zo sterk gemaakt dat wij nu alles met elkaar kunnen delen.
Ze is bovenal mijn moeder.
Het bijzondere aan mijn moeder vind ik dat zij goed kan ‘doseren’ en dus naast mijn psychiater, verpleegster, kokkin, vertrouwenspersoon, vriendin, bovenal mijn moeder is en blijft.
Mijn moeder is een vrouw die haar kinderen op de eerste plek zet. In haar geval staan hier vier kinderen en we zijn allemaal gelijk. Dat kan prima, haar hart is groot genoeg om oneindig veel liefde te geven aan ons, de kleinkinderen en haar steun en toeverlaat; papa.
Mijn moeder is ook een vrouw die zegt: Niks geven hoor voor mijn verjaardag. Jullie hebben het zelf hard nodig!’. Nou mam, alsnog een klein beetje een verjaardagscadeau. Ik weet dat je het leuk vindt om mijn artikelen te lezen en dit heb ik speciaal voor jou geschreven.
Mijn moeder is vandaag jarig. Gefeliciteerd mam. Tot straks!
