Leven met Lon in een fotodagboek
Persoonlijk

Leven met Lon in een fotodagboek! #6

Het is weer maandag en dat betekent een nieuwe blog ‘Leven met Lon in een fotodagboek’ lees je mee? Er is natuurlijk veel gebeurd afgelopen week, het was daarom ook lastig om een selectie te maken maar het is gelukt. Aankomende vrijdag komt er een vlog online van de eerste kerstdag, dat was genieten dus abonneer alvast op mijn YouTube channel LonnekeFilmt.

Leven met Lon in een fotodagboek
Maandag: Het beloofd een drukke week te worden en begon ik deze week om allemaal verse hapjes te maken voor James. We moeten natuurlijk naar allebei de families en het is al een gesleep om met een baby een volledige dag op visite te gaan dus leek het me handig om alvast een voorraad aan te maken!

Leven met Lon in een fotodagboek
Dinsdag: Onze Max, (golden retriever) brengen we rond de kerstdagen altijd naar de kennel. Wij zijn veel van huis deze dagen en zo kan hij lekker rondspelen met zijn andere vrienden en heeft hij geen last van het vuurwerk. Hij moest alleen nog ingeënt worden!

Leven met Lon in een fotodagboek
Woensdag: Samen met mijn oudste broer en zijn kleine Sam gingen we naar de stad. De eerste keer samen met mijn broer + onze baby’s naar de stad. Dat was lachen, gieren, brullen.. mijn broer kocht per ongeluk dames sokken, was aan het vechten met 2 deuren van de C&A en zijn buggy om binnen te komen. Uiteindelijk zijn we ook nog even wat gaan eten in een restaurantje. Heerlijk om de twee neven zo met elkaar te zien opgroeien!

Leven met Lon in een fotodagboek
Donderdag: Yeaah, het is kerstavond! Helaas moest Merijn deze avond werken zodat hij vrij kon zijn met kerst. James had ik lekker in bad gedaan en die lag om 7 uur lekker te slapen waardoor ik een avondje voor mezelf had en dat betekent: ‘All You Need Is Love’ huilend kijken op de bank. heerlijk!

Leven met Lon in een fotodagboek
Vrijdag: Kerstmis, het was een geweldig dag samen met mijn familie! Wees niet getreurd, aankomende vrijdag komt de video online. Ik heb deze dag namelijk gefilmd en dit komt aankomende vrijdag online. Kijken dus! Abonneer jij alvast op Lonnekefilmt?

https://www.youtube.com/channel/UCbQBiCkXpRAt8KOM75xaQJw
Zaterdag: De tweede kerstdag vierde we bij de opa & oma van Merijn. We hebben lekker gekletst en gegeten. James moest natuurlijk ’s middags nog even slapen en dus moest het campingbedje boven neergezet worden. Op zulke dagen loopt alles toch een beetje anders dus hij heeft niet super lang geslapen maar ach, het was kerst!

https://www.youtube.com/channel/UCbQBiCkXpRAt8KOM75xaQJw
Zondag: Merijn moest weer werken vandaag en toen hij thuis kwam had hij zin in een vette hap. Prima, hoef ik lekker niet te koken. Deze avond hebben we lekker genoten van de avonden en tv gekeken!

 

Hoe was jullie week? mooie kerst gehad?

28 december 2015 door
YouTube

The boyfriend tag! – Lonnekefilmt

Vrolijk kerstfeest iedereen! Ik wens jullie allemaal hele fijne dagen en een super gezond en mooi 2016. 

Ben je benieuwd hoelang wij al samen zijn? En hoe goed kent Merijn mij nou eigenlijk? Je ziet het in de onderstaande video! 

25 december 2015 door
Colitis ulcerosa
Gastblogs

Chronische vermoeidheid bij Colitis Ulcerosa – Gastblog

Ik had (en heb soms nog) de neiging om alles maar tegelijk te doen, het liefst in een redelijk tempo want dan heb je het maar gehad nietwaar? Dan kun je daarna lekker uitrusten zou je denken. Ik dacht het dus niet. Energie opmaken die je niet hebt? Je geeft toch ook geen geld als dit niet op je bankrekening staat? Hierdoor kom je in de min. Zo is het met je energie ook. En helaas wordt er niet iedere maand een bak nieuwe energie gestort. Hier schrijf ik mijn ervaring over chronische vermoeidheid bij Colitis Ulcerosa.  Lees verder

24 december 2015 door
verbroken relatie
Persoonlijk

Ik verbrak de relatie met Merijn toen ik ziek werd!

Ik dacht nooit dat het serieus was.

Merijn en ik zijn al ruim 8 jaar samen en wat hebben wij veel commentaar over ons heen gekregen toen we op de middelbare school zaten. ‘Ga jij geen carnaval vieren dan?’ werd er vaak gevraagd. Alsof je geen carnaval kunt vieren als je ‘verkering’ hebt…

Merijn kwam mij vaak ophalen van school, hij fietste, treinde en buste wat af in die tijd. Het was voor hem namelijk helemaal niet handig om mij van school te halen. Ik reed immers na mijn school met de bus naar Eindhoven om zo naar huis te gaan. Merijn woonde daar en zat daar op school. Toch kwam hij mij vaak opalen van school en liepen we kletsend samen naar de bus.

Het was een heerlijke tijd. Hoewel ik eerlijk gezegd nooit serieus dacht: ‘Dit is de man van mijn dromen, met hem ga ik trouwen en hij wordt de vader van mijn kinderen’. Nee, ik had het leuk en gezellig met Merijn en we zouden wel zien hoe het verder liep.

We hadden een leuke relatie, totdat ik ziek werd.

We hadden het zo leuk samen, dat we iedere dag wel een moment zochten om elkaar te zien. Al was het maar 10 minuten op het station voor de wissel van onze bussen dan gingen we nog even samen ‘chillen’. Ik smste mijn moeder dat de bus weer eens vertraging had en dan nam ik er gewoon een, twee of drie later.

We hadden twee jaar een relatie voordat ik ziek werd en in die tijd hebben we echt gekke dingen gedaan samen. Iedere dag met Merijn was dan ook echt leuk, totdat ik ziek werd.

Ik heb vier maanden lang op de bank in de woonkamer geslapen. Iedere keer ging ik letterlijk kruipend naar het toilet omdat ik niet meer kon lopen van de buikpijn. Ik durfde niet naar het ziekenhuis. Ik schreef ooit eerder een artikel over mijn ziekenhuisangst, mocht je deze nog niet hebben gelezen dan kun je op deze link klikken. 

Wie wil er nou een ziek vriendinnetje?

Na een halfjaar werd de diagnose gesteld. De ziekte van Crohn en lag ik vier weken in het ziekenhuis. Merijn zat werkelijk ieder bezoekuur aan mijn bed. Hij sloeg nooit een moment over, nam altijd wat leuks mee en at daarna samen met mijn ouders en vertrok dan weer naar huis.

Kort nadat ik thuiskwam, maakte ik het uit met Merijn. Ik heb toen zelfs tegen mijn ouders gezegd dat dit de beste keus was die ik ooit had gemaakt. Onzin natuurlijk. Ik durfde niet meer. Ik was zó bang dat hij mij zou laten zitten. Wil wil er nou, en vooral op die leeftijd een ziek vriendinnetje? Ik besloot het dus maar uit te maken voordat hij het deed. Ik verbrak onze relatie.

We hebben het een paar dagen volgehouden om geen contact te hebben. Dat leek mij beter. Dit hielden wij niet lang vol en gingen stiekem afspreken. Geen idee waarom we dat stiekem deden maar ik denk omdat wij bang waren wat de omgeving ervan vond.

Relatie is een werkwoord.

Alles is goed gekomen. Ik heb mijn angsten verteld en beloofde dat hij iedere dag van mij zal blijven houden en mij voor altijd zal blijven steunen, ook als het wat minder ging.

Natuurlijk hebben wij ook mindere tijden gehad. Dit zie je vaker na een aantal jaren in een relatie te hebben gezeten. Waren wij nog wel verliefd? Ging het over in ‘houden van’ of is het een combinatie? Wilde wij dit de rest van ons leven? Het is ons ontzettend moeilijk gemaakt door mensen in de omgeving maar ook door de situatie en altijd kwamen wij hieruit en werden daar sterker door. Samen.

Aan een blik hebben wij genoeg, we lachen en huilen samen, we maken plezier en hebben serieuze gesprekken, we maken ruzie maar gaan nooit slapen zonder kus en dragen samen de zorg voor onze mooie zoon op.

Ik ben blij dat we in die tijd zo sterk waren om bij elkaar te blijven. Relatie is een werkwoord!

23 december 2015 door
de ziekte van crohn
De ziekte van crohn &zo

Hoe een chronische ziekte je leven kan veranderen!

Ik had vrienden genoeg.

Het is alweer bijna zes jaar geleden dat bij mij de ziekte van Crohn werd gediagnostiseerd. Ik zat destijds op een sportopleiding en was zeer bewust van mijn lichaam. Ik zorgde hier dan ook goed voor. Ik was iedere dag bezig met sport en spel op school en daarnaast zat ik op voetbal en deed ik fitness.

Ik ben nooit fan geweest van school maar ik hield van sporten. Ik wilde hier later sowieso iets mee gaan doen. Zwemlerares of tennistrainster leek mij geweldig.

Op de basisschool en middelbare school had ik een toptijd. Ik had veel vrienden en lag redelijk populair in de groep. Het was in ieder geval altijd gezellig en dat lag mede aan mijn spontaniteit.

Ik was niet bang om iemand aan te spreken en een praatje te maken. Ik hield van mensen maar ik liet niet direct het achterste van mijn tong zien. Ik had het liever over een ander dan over mezelf. Wellicht kon ik degene helpen met iets en pas als ik je echt vertrouwde, vertelde ik weleens iets.

Vrienden, die had ik genoeg. We gingen vaak opstap of bij elkaar ‘chillen’ zoals dat nu heet. Ik was serieus in alles waar ik mee bezig was, in de klas was ik braaf en lette ik op wat er gezegd werd maar in de pauzes of na schooltijd, maakte ik graag een lolletje met mijn vrienden.

Lonneke was Lonneke niet meer.

Ik leek net een gezonde, normale, gezellige puber! Toen de ziekte van Crohn bij mij werd geconstateerd, was ik genoodzaakt om met mijn opleiding te stoppen. Ik baalde daar enorm van want ik had, zoals altijd, mijn toekomst al helemaal uitgestippeld. Ik wist precies wat ik wilde en ik was op de goede weg!

Ik werd steeds zieker en zieker, kon op een gegeven moment niet meer lopen en heb uiteindelijk een jaar lang in een rolstoel gezeten. Wie wil er nou ‘chillen’ met iemand die in een rolstoel zit? Ik was 25 kilo aangekomen door alle medicijnen en moest vaak (lees, heel vaak) naar het toilet.

Lonneke was Lonneke niet meer. Ik schaamde mezelf en hield het contact af. Ik zag mijn vrienden zijn minder vaak tot het moment dat ik nooit meer afsprak.

Het is mijn eigen schuld geweest.

Het is mijn eigen schuld geweest. Ik had het contact best kunnen onderhouden maar ik zat in de puberteit, ik werd ziek en mijn hele leven stond op zijn kop. Als vrienden vragen stellen over hoe het met mij ging, dacht ik altijd dat het ze toch niks interesseerde. Wie zit er nou te wachten op al die ziekenhuisverhalen?

Ik ging de antwoordde invullen voor mensen. Ik had een oordeel klaar over mijn situatie en wat mensen daarvan vonden. Ik was veranderd en ik vulde in dat mensen de nieuwe Lonneke niet meer wilde kennen. Ik stond immers bekend om mijn humor en het altijd lachende en vrolijke meisje. Dit was ik nu niet meer. Ik was ziek, heel ziek.

Hoe een chronische ziekte je leven kan veranderen!

De ziekte van Crohn heeft mij veranderd. Als het ècht moet, zal ik op iemand afstappen om een praatje te maken maar ik doe het liever niet. Als we eenmaal in gesprek zijn en ik op mijn gemak ben, kom ik wat losser en na een tijdje komt vanzelf die gekke spontane Lonneke tevoorschijn. De helemaal onbevangen, onbezonnen, gek, zoals toen, in die goede tijd, wordt het niet meer. Een stukje spontaniteit ben ik zeker kwijtgeraakt door alles wat ik heb meegemaakt.

Sporten was altijd mijn uitlaatklep. Ik kon zijn wie ik het liefst wilde zijn. Mezelf. Nu ik dit niet meer kon doen, moest ik iets anders verzinnen. Uiteindelijk ben ik vijf jaar geleden deze blog gestart als nieuwe uitlaatklep. Het helpt mij om alles van mezelf af te schrijven.

Hoe een chronische ziekte je leven kan veranderen is bizar maar waar. Het is wat het is en hoewel ik hier vaak om heb getreurd ben ik nu trots op mijn situatie. Ik woon samen, zorg voor onze lieve James, heb steun familie en heb sinds kort vrijwilligerswerk waar ik enorm trots op ben!

Heeft jouw chronische ziekte je leven veranderd? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen! Laat het weten zodat we ervaringen kunnen uitdelen en elkaar kunnen helpen.

22 december 2015 door