Mijn naam is Manon en ik ken Lonneke ongeveer 10 jaar. Best lang als ik er zo over na denk! We hebben elkaar leren kennen op de middelbare school en onlangs ben ik gevraagd om een gastblog te schrijven!
Het is nu midden in de nacht om 4:00 uur en ik ben nog bezig om de video op tijd online te krijgen voor jullie. Ik ben gisteren namelijk naar het ziekenhuis geweest en dit was een enorm lange dag voor mij waarin ik jullie mee heb genomen. Je ziet onder hoe ik de dag heb beleefd, ik moest plots naar de spoed en daarnaast stond de reumatoloog, oogarts en MDL- arts op de planning.
Wil je weten hoe onze dag was? Check dan zeker de onderstaande video! Sorry alvast voor de thumbnail die er nog niet bij zit, deze pas ik later aan aangezien ik de video bij mijn ouders thuis heb gemonteerd en niet alles bij de hand had. Hetzelfde geldt voor de intro!
Een keizersnee is een grote buikoperatie!
Eerder deze week kwam er een blog online over mijn ervaring met een (spoed) keizersnee. Dit artikel werd te lang en daarom vertel ik jullie nu wat mijn ervaring is over het herstel bij een keizersnee.
Toen mijn schoonzus was bevallen van haar derde kindje was ik onder de indruk van het feit dat zij een paar uur naar de bevalling weer ‘fris en fruitig’ voor zover dat überhaupt mogelijk is na een bevalling, op de bank zat te genieten van haar net geboren kindje.
HOEDAN? Dacht ik! Je bent urenlang bezig geweest om er een kind uit te persen en hoewel baby’s altijd zo schattig en klein zijn. Piep je tijdens de bevalling wel anders!
Maar goed, je bent er meestal beter aan toe dan na een keizersnee. Dat is immers gewoon een grote buikoperatie!
De reden dat ze bij mij zolang hebben gewacht met de keuze om een keizersnee te laten uitvoeren, is omdat ik de ziekte van Crohn heb. Hierdoor zijn er meer complicaties mogelijk. Gelukkig is de keizersnee zelf zonder problemen verlopen. James kwam rond en gezond op de wereld. Ik had vrij weinig bloed verloren tijdens de operatie dus dat ging perfect!
Mijn ervaring met het herstel van een keizersnee!
Ik werd overgedragen van de operatietafel naar een ziekenhuisbed en kreeg een morfinepomp in mijn handen gedrukt. Mij werd geadviseerd om zeer op tijd te drukken zodat ik de pijn zo minimaal mogelijk zou voelen.
Je kunt wel raden dat ik de eerste uren als een gek op die pomp heb gedrukt. Geen zorgen, er zit een begrenzer op. Achteraf heb ik hier spijt van gehad omdat ik hierdoor de eerste uren enorm misselijk was.
De enige pijn die ik me nog heel goed kan herinneren is een branderig gevoel bij het litteken. Alsof het in de fik stond. Het is erg vervelend maar prima te dragen als je zo af en toe op die knop drukt.
Als ik nu filmpjes kijk van het moment dat James nèt geboren was. Schrik ik van mezelf. Nu ziet niemand er heel charmant uit na een bevalling maar het leek wel alsof ik dronken was. Gelukkig heb ik zijn eerste flesje nog kunnen geven maar al snel moest Merijn hem overnemen. Ik was te moe, intens wit en kotsmisselijk!
Zodra ik een klein steekje pijn voelde, hoppa! Drukte ik op de knop en weg was de pijn. Die morfinepomp was mijn beste vriend op dat moment. Achteraf had ik dit dus nooit moeten doen. De pijn viel wel mee maar omdat ik was voorbereid op ernstige napijnen, deed ik dat uit voorzorg.
Na een keizersnee op je buik slapen, kan dat?
Ik voelde me voornamelijk vies. Je begint natuurlijk direct met vloeien en ligt op een bed met een ranzig matje onder je kont en een katheter in je blaas. Douche mag op zo’n moment nog niet dus ze kwamen iedere keer dat matje verschonen. Bleh!
Ik besloot de pijn maar gewoon te ervaren en ik vond het eigenlijk allemaal prima te doen. Ik stond de avond van de operatie naast mijn bed en kreeg bijna een applaus van de avonddienst. Dat was te bizar voor woorden volgens hen. Die morfinepomp was nog wel aangesloten voor ‘stel dat’ maar die hoefde ik niet meer te gebruiken.
De eerste nacht vroeg ik aan de avonddienst of ik op mijn zij mocht liggen. Ze vertelde mij dat ik dit vast niet prettig zou vinden. Het was medisch in ieder geval wel mogelijk. Vraag me niet hoe maar ik kreeg het voor elkaar. Ik lag op mijn zij. Eindelijk. Ik had namelijk al drie dagen alleen maar op mijn rug gelegen en dat is echt killing als je een buikslaper bent.
De pijn na de keizersnee viel mij ontzettend mee of kwam dit nog?
De pijn viel mee en ik vroeg me af wanneer het dan erger zou worden. Ze hadden mij toch niet voor niks gewaarschuwd?
Na een beetje aandringen bij de artsen mocht ik drie dagen na de bevalling naar huis. Dit was op hoge uitzondering omdat ik al dagen mijn morfinepomp niet gebruikte. Het mocht ook alleen maar als de kraamhulp die avond nog even zou komen helpen.
De autorit was vermoeiend. Ik zat op een kussen en daardoor waren de trillingen van de weg goed te doen.
Ik plofte zonder na te denken op de bank om lekker te genieten van mijn mooie mannetje die naast mij lag te slapen. Heerlijk tv aan en genieten, dacht ik. Helaas moest ik natuurlijk direct naar ben want ik was intens wit geworden.
In de eerste nacht was het vervelend dat ik zelf niet makkelijk uit bed kon komen om luiers, doekjes en James zijn flesje te pakken. Dit kwam dus allemaal op Merijn neer. Het voelt als enorme spierpijn in je buik. Logisch, want ze hebben je buikspieren doorgesneden of opgerekt.
Mijn keizersnee herstel ging voorspoedig!
Mijn ervaring met het herstel van een keizersnee is dus best positief! Het litteken was netjes aan het helen en de pijn was dragelijk. Mijn herstel liep voorspoedig. Ik was snel moe en kon de eerste weken nog niet zelf mijn voeten afdrogen maar verder mocht ik niet klagen. Alles is mij dus uiteindelijk wel mee gevallen. Het gaat allemaal misschien wat moeilijker dan bij een normale bevalling en je hebt de eerste weken echt wat meer hulp nodig maar het is prima te doen.
Ik merkte vooral de eerste weken duidelijk wanneer ik teveel deed. Mijn litteken begon dan pijn te doen waardoor ik echt weer even moest gaan zitten/liggen. Als ik hier gehoor aangaf was er niks aan deh and!
Mocht ik ooit nog zwanger worden, dan zal ik sowieso in het ziekenhuis moeten bevallen. Dit moest al door de ziekte van Crohn maar nu al helemaal door de keizersnee. Er geldt een nieuwe regel in het ziekenhuis. Namelijk dat je voortaan mag kiezen tussen een normale bevalling of een keizernsee. Dit is alleen zo als je al een keizersnee hebt gehad.
Zoals ik het nu bekijk ga ik zeker voor nog een keizersnee. De meeste vrouwen zullen mij misschien voor gek verklaren maar ik weet nu precies wat ik ka nverwachten en dat voelt voor mij heel prettig!
Daarbij is het voor mij onmogelijk om op een normale manier te bevallen aangezien mijn bekken te smal zijn.
Mocht jij binnenkort een keizersnee moeten ondergaan. Valt het in mijn ogen best mee! Het is zwaar en je moet even door de eerste dagen heen geholpen worden maar je zult merken dat het steeds een beetje beter gaat! Laat vooral jouw ervaring hieronder achter zodat we elkaar kunnen steunen!
Helpt een psycholoog bij het accepteren van je ziekte?
In 2010 werd de diagnose, de ziekte van Crohn eindelijk gesteld. Ik was al twee jaar ziek maar niemand wist precies wat er met mij aan de hand was. Eenmaal de diagnose werd het al vrij snel duidelijk dat ik een ernstige vorm te pakken had, lucky me!
Mijn ziekte van Crohn was niet zomaar op te lossen met wat pilletjes. Ik had binnen een half jaar mijn eerste Remicade infuus omdat de rest van mijn pillen niet meer voldoende hielp. Ik veranderde van een energierijke jonge meid naar een uitgeput, wit, stil en onzeker meisje.
Ik kreeg verschillende artsen en psychologen die me hielpen om de ziekte van Crohn te accepteren. Dit was in mijn toenmalige ziekenhuis protocol en vooral omdat ik nog jong was, kon ik dit prima gebruiken. Maar als je nu aan mij vraagt of dat heeft geholpen? Antwoord ik: Nee.
Op het moment dat je die gesprekken voert zit je nog volop in de behandelingen en dringt het allemaal nog niet tot je door. Althans, bij mij niet. Ik was misschien ook nog wat naïef en onwetend. Ik was ervan overtuigd dat het allemaal wel mee zou vallen..
Ik heb nooit gepraat over mijn ziekte, ik schreef.
De verpleegkundige vond het een slim idee om steun te zoeken bij mede Crohn patiënten. Ik heb lang getwijfeld of ik dit wilde en uiteindelijk niet gedaan. Ik was bang dat ik daar alleen maar negatieve verhalen rond gingen, misschien een beetje bang voor, wat later de waarheid is gebleken en bang voor alleen maar ‘gezeik en gezeur’ op het forum.
Ik wilde hier niks mee te maken hebben. Ik was niet gediend van ervaringen. Sterker nog, ik wilde nooit over mijn ziekte van Crohn praten. Ik begon deze blog, in een andere vorm, al in het ziekenhuis. Op deze manier kon ik iedereen op de hoogte houden op mijn tempo en werd ik niet steeds gebeld door lieve vrienden en familie met een hoop vragen.
Op deze manier kon ik prima mijn gevoelens van mezelf afschrijven. Ik hoefde er met niemand over te praten. Zelfs niet met mijn ouders of de rest van mijn familie. Het was al moeilijk genoeg voor mezelf in die tijd. Ik was blij dat ik eindelijk wist wat de diagnose was en daarmee wilde ik het afsluiten. ‘Even’ behandelen, klaar en verder met mijn leven.
Accepteren zal ik nooit maar ik berust in mijn situatie.
Helaas liep dit compleet anders. Het heeft in totaal vier jaar geduurd voordat ik toch besloot om websites te bezoeken met mensen die hetzelfde probleem hadden dan ik. Dit viel mij 100% mee, sterker nog het was zelfs gezellig om met mensen te kletsen die dezelfde diagnose als ik hadden.
Er wordt zeker niet alleen maar negativiteit gedeeld of berichten over hoe ziek we wel niet zijn maar juist hoe leuk de dag is geweest en af en toe wat tips en trics over de ziekte van Crohn.
Hoe accepteer je je ziekte eigenlijk? In mijn geval, de ziekte van Crohn. Ik heb geen flauw idee. Ik denk dat ik nooit zal accepteren dat ik ziek ben, niet meer alles kan doen wat ik zou willen maar omdat ik weet dat dit mijn hele leven zo blijft, ben ik mezelf en mijn kleine man, verplicht om er iets van te maken. Als je ‘berusten in de situatie’ ziet als accepteren, dan zou je kunnen zeggen dat ik mijn ziekte accepteer.
Het is lastig om onder ogen te zien dat je sommige dingen, die je voorheen wel kon doen, nu niet meer lukken. Ik kan bijvoorbeeld niet de hele dag actief bezig zijn terwijl dit ‘vroeger’ geen enkel probleem was voor mij. Nu slaap ik tegelijk met James omdat ik anders het eind van de dag niet haal en omval van vermoeidheid.
De ziekte van Crohn en acceptatie, neem je tijd!
Neem je tijd om een weg te vinden in, jouw ziek zijn. Het is een proces wat je uiteindelijk zelf moet doen. Het hielp mij de eerste jaren om erover te schrijven i.p.v praten maar inmiddels leer ik mijn gevoelens steeds beter te uiten, niet alleen op papier maar ook naar mijn partner, vrienden en familie toe. Helpt het jou om meteen op allerlei forums en websites te kijken, doe dat dan vooral en laat jezelf niet tegenhouden door allerlei adviezen. Het is jouw proces, neem vooral je tijd!
Ik moet per dag kijken wat mijn energie is, hoeveel pijn ik heb en dan beslis ik wat ik op die dag kan doen. Het is niet gemakkelijk om zo te leven omdat het nooit stabiel is. Iedere dag varieert. De ene dag zit je perfect in je energie en kan je de hele wereld aan, terwijl je de volgende dag het liefst alleen maar wil slapen. Ik kan dat nog steeds moeilijk accepteren maar inmiddels ben ik berust in de situatie.
Ik heb hier inmiddels redelijk mijn weg in gevonden maar dat is een heel groot en lang proces wat je met vallen en opstaan doorloopt. Het is niet erg als je dit niet alleen kunt en hulp nodig hebt van buitenaf. Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier.
Het accepteren dat je ziek bent, blijft een lastig verhaal. Ik zal het nooit helemaal accepteren maar ik berust in de situatie. Het is wat het is, ik kan het niet veranderen en met die informatie leef ik mijn leven binnen mijn kunnen. Want zeg nou eerlijk, iedereen wil toch gewoon gezond zijn en doen wat je wil? Zo gewoon is dat dus eigenlijk niet..
Hoe accepteer jij iets wat je liever niet hebt? Dat is lastig toch? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen hiermee zodat we van elkaar kunnen leren!
Huishouden en een baby, ik vind het lastig! Tja als echte thuisblijfmoeder wordt er toch wel (een beetje) van je verwacht dat je het huishouden op orde hebt en dat is soms best lastig met een baby, vind ik! Toen James er nog niet was, viel het allemaal wel mee, iedere dag het toilet & de keuken en eens per week de beneden of bovenverdieping.