Waarom peutergym zo belangrijk en leuk is?!
Mama &zo

Waarom peutergym belangrijk en leuk is?!

We begonnen met babyzwemmen!

De tijd gaat razend snel. Toen onze peuter nog een dreumes was heb ik verschillende activiteiten uitgeprobeerd om te kijken wat James leuk vond. Zo heb ik een tijd met James onder babyzwemmen gezeten. Dit was een goede keus want hierdoor is hij niet bang voor water. Dat heeft ook zijn nadelen want hij ziet totaal geen gevaar en kan zo het water inspringen als hij daar zin in heeft. Ons boefje. Opletten geblazen dus!

Ik had alleen geen zin om iedere week twee ochtenden te priegelen in het kleedhokje. James was toen der tijd nog nèt geen dreumes en kon nog niet zelf zitten. Thuis deed ik alvast mijn badpak aan, dat scheelde tijd en je kind omkleden is ook prima te doen. Maar met een Maxicosi, alle handelingen die ik moest uitvoeren om eindelijk in het zwembad te belanden en daarna weer in de auto te zitten was het voor mij, fysiek gezien, te zwaar.

Het doel wat ik voor ogen had, was bereikt. James is niet bang voor water, ook niet om kopje onder te gaan en lekker te spetteren. De handelingen en ’theorie’ wat ik bij babyzwemmen heb geleerd pas ik nu zelf toe in de praktijk als we met z’n alle gaan zwemmen. Dus dat hoofdstuk is afgesloten.

Het begin van peutergym!

Als dreumes was James een jongetje die graag op ieder meubelstuk stond en zich op die manier overal op, onder en tussen probeerde te wurmen. Ik ging op internet zoeken en ik kwam uit bij peuterdansen. Nu leek dit mij ontzettend leuk maar aangezien Merijn en ik allebei absoluut niet kunnen dansen en James hier ook niet geïnteresseerd in leek, hebben we dat maar gelaten voor wat het was.

We kwamen bij peutergym terecht. Als een dreumes die al ontzettend vroeg kon lopen liep hij tussen de nèt wat oudere peuters rond en klauterde op zijn eigen manier op de gymtoestellen. James vond het spannend, was terughoudend en iets wat verlegen maar ik zag dat hij genoot.

James is tot op heden enigszins, op zijn neefje Sam na die een halfjaar ouder is dan hijzelf heeft hij maar weinig leeftijdsgenoten waar hij mee kan spelen. De kinderen op de peutergym overvielen hem met hen enthousiaste geschreeuw. Dit was even wennen maar inmiddels is hij uitgegroeid tot een volwassen- peuter(puber) die met veel plezier mee doet aan dat enthousiaste geschreeuw.

Waarom peutergym zo belangrijk en leuk is?!

Ik heb even getwijfeld om ons opnieuw in te schrijven voor een seizoen peutergym. Ik was bang dat het teveel zou worden in combinatie met de nieuwe indrukken op de peuterspeelzaal. Kinderen en met name peuters en kleuters zijn dol op bewegen, klimmen en rennen. Het is goed voor de ontwikkeling en dat heeft mij overstag gehaald om door te gaan.

Hij vindt het geweldig. Als ik het nu vergelijk met het eerste seizoen peutergum is het een wereld van verschil. Waar hij toen nog stevig aan mama’s hand van toestel naar toestel liep, rent hij nu door de gehele zaal als een zelfverzekerd mannetje. Aan kinderen is hij inmiddels gewend door de peuterspeelzaal wat het eigenlijk alleen maar leuker maakt voor hemzelf!

James leert op de peutergym ontzettend veel. Hij moet in het begin in de kring zitten, vertellen dat hij aanwezig is. We beginnen met een liedje, dan even wachten op de uitleg van de gymjuf over de toestellen en dan kan het gymmen beginnen. James leert hier wat ‘wachten’ betekent doordat hij moet wachten op de kinderen die voor hem zijn.

Het duurt in totaal drie kwartier. Dat is precies goed, want daarna is hij afgemat en al zijn energie kwijt op een positieve gezonde manier. Aan het eind van de peutergym gaan we opnieuw in een kring zitten, zingen we een liedje en zeggen we elkaar gedrag.

Ik ben blij dat ik toch ben gegaan als ik zie wat voor voldoening hij haalt uit de gym. Het is gezond, hij kan zijn energie kwijt en leert ontzettend veel van de kinderen om zich heen.

Welke sinterklaascadeautjes kopen voor je peuter?
Mama &zo

Welke Sinterklaascadeautjes kopen voor je peuter?

Wat bezield die man?

Het is november. De winter is officeel begonnen (voor mijn gevoel) en de bomen zijn kaal. De winterjas hangt aan de kapstok en de sjaals, mutssen en handschoenen zijn van zolder gevist. Ik probeer het zolang mogelijk te rekken maar de tijd dat je je handen om en om in je broek doet terwijl je de buggy duwt omdat je het vertikt om handschoenen aan te doen maar het eigenlijk al veel te koud is, is aangebroken.

De winter is leuk, knus, gezellig, een tikje romantisch en liefdevol maar ik moet toegeven dat ik af en toe nog steeds zwijmel over de zomermaanden waarin een jas, trui of handschoenen niet nodig zijn en je met je korte broek naar buiten kunt wandelen zonder continu buienrader te bekijken.

We hebben hier in huis al meerdere malen de verwarming omhoog moeten krikken omdat we anders de ijspegels aan onze neus hebben gehangen. Oke, iets wat overdreven geloof ik. Maar die ene dure wintermaand staat voor de stoep. Sinterklaas is alvast zijn baard aan het kammen en zijn koffers aan het pakken om vanuit het heerlijke zonnige Spanje te vertrekken naar ons koude kikkerlandje, wat bezield die man eigenlijk?

Cadeautjes verstoppen.

Het is de tijd dat de folders op de deurmat vallen waar allerlei zogenaamd speciaal afgepreist speelgoed in staan. De tijd dat de 13e maand van december al in november is uitgegeven. Ik ben op tijd begonnen, afgelopen zomer ben ik samen met Lisa naar een speelgoedmarkt geweest alvast voor deze dure decembermaand!

De cadeautjes lagen verstopt op zolder. Dit moet echt al bij onze peuter, en goed ook want hij kan tijdens het spelen op de zolder nogal eens in het hok wat vol staat met koffers, rommel, spelletjes en dus ook zijn cadeautjes, belanden.

Ik had hier dit jaar moeite mee. In een inpulsieve bui nam ik iedere dag een stuk speelgoed wat eigenlijk voor de decembermaand bedoelt was, naar beneden. James had aldus mij niet leuk- genoeg speelgoed om mee te spelen. In ieder geval niet wat bij zijn leeftijd hoort. Oke, misschien had ik een klein puntje maar toen ik vanmorgen de cadeautjes wilde tellen voor in de zak van Sinterklaas, telde ik er twee.

Een jongenspop voor een jongenspeuter?

Nee, ik weet het. Niet zo slim. Het is mijn eigen schuld. Maar ik vond het speelgoed wat ik had gekocht zelf ook zo leuk. Dus, ik heb inmiddels drie nieuwe cadeautjes via Marktplaats aan de haak geslagen. Deze keer heeft Lisa ze verstopt, niet alleen voor James maar ook voor mij! 😉

Als ik beneden om me heen kijk naar het speelgoed van James kom ik tot de conclussie dat het meerendeel van zijn speelgoed wielen heeft. Ik heb een grote kralenset gekocht. Dit heeft hij op de peuterspeelzaal mee gespeelt en dat vond hij geweldig. Dus mama kan aan de strijk!

Een pyama en een dekbekovertrek met een leuke print is zoals ieder jaar ook weer van de partij. Ohja, en ik heb een jongenspop voor hem gekocht. Bij oma vindt hij het leuk om met poppen te spelen en aangezien hij straks in de minderheid is hier thuis, leek het mij wel gaaf om een jongenspop te kopen die kan poepen, plassen en huilen. Ik ben benieuwd wat hij hiervan gaat vinden.

Lees ook: Gescheiden en de feestdagen, hoe doen wij dat?

Hebben jullie nog niet- al- te- dure- maar- toch- leuke- cadeau tips? Laat het weten in de reacties. Ik ben benieuwd!

Studeren en de ziekte van Crohn
De ziekte van crohn &zo

Chronisch ziek en studeren, mijn ervaring!

Met pijn en moeite heb ik mijn middelbare school afgemaakt.

Studeren is voor mij een gevoelig onderwerp. Het is iets wat ik heel graag had gedaan maar helaas niet mogelijk was. De middelbare school heb ik met pijn en moeite kunnen afronden. In mijn examenjaar kreeg ik buikklachten die op dat moment onverklaarbaar waren. Het begon met Pfeifer en een voedselvergiftiging maar achteraf denk ik dat de ziekte van Crohn zich toen al had genesteld in mijn darmen.

In mijn examenjaar was ik veel ziek. Niet van het spijbelen want ik was in dat opzicht een brave leerling. Ik was ook echt toe een nieuwe vervolg studie. Helaas heb ik die opleiding na opleiding moeten afbreken omdat ik teveel ziek was en het niet meer kon opbrengen om naar school te gaan volgens lesrooster.

Mijn droombaan vloog als sneeuw voor de zon voorbij.

Sport en Bewegen was het pijnlijkst. Dit was de opleiding die ik volgde toen ik uiteindelijk de diagnose kreeg. Ik was al wat ouder, bijna 18 maar de ziekte van Crohn bleek al teveel van mijn darmen te hebben aangetast waardoor het onmogelijk was voor mij om door te gaan met deze studie. Met veel verdriet heb ik toen afscheid moeten nemen van mijn droomopleiding en droombaan.

Ik heb goed nagedacht over verschillende opleidingen want er moest een studie komen die ik kon afronden. Niet voor mijn ouders maar voor mezelf. Ik wilde studeren, leren, nieuwe mensen ontmoeten en een diploma behalen. Precies hetzelfde als leeftijdsgenoten. Ik wilde niet anders zijn, niet in dat opzicht.

Helpende bol 2x, helpende bbl, sport en bewegen en toen besloot ik om de VAVO te gaan doen. Dit leek mij een goede oplossing om alsnog mijn algemene kennis te verbreden en daarnaast een hoger VMBO diploma te behalen om vervolgens een niveau hoger te kunnen kijken op het MBO.

Het gevoel van falen werd steeds sterker.

Ik had immers al zoveel opleidingen gedaan waardoor mijn kennis zich verbreden maar ik door mijn ziekte steeds opnieuw moest beginnen. Het nadeel aan die periode was dat ik mijn ziekte nog niet helemaal geaccepteerd had. De beroepen die ik later wilde uitoefenen waren allemaal opleidingen waarin het fysiek voor mij veel te zwaar werd.

Het gevoel van falen werd steeds sterker. Mijn zelfvertrouwen daalde tot onder het 0- punt en dit werd versterkt door de diploma- uitreikingen van medeklasgenoten. Dat deed pijn. Wat had ik daar graag gestaan met een diploma in mijn handen. Helaas heeft het niet zo mogen zijn.

Ik ben gaan werken in de zaak van mijn broer en vanuit daar kreeg ik een top- baan aangeboden. Helaas heeft dit maar zes maanden geduurd. Een longontsteking was geen probleem. Ik bleef dan echter wel thuis maar zat wel te werken. Ik wilde mezelf perse bewijzen, tegenover de buitenwereld maar vooral tegenover mezelf.

Een burn- out was dichterbij dan ik had verwacht.

Dit liep niet zoals ik wilde, een burn- out was dichterbij dan ik dacht. Mijn leven bestond op dat moment alleen nog maar uit werken en slapen want voor andere dingen had ik geen energie meer over. Dat is niet de bedoeling van het leven, denk ik. Werken is belangrijk voor je sociale contacten, voor je eigenwaarde, voor de centen niet te vergeten maar bij mij zat hier veel meer achter.

De opleidingen die ik heb gevolgd waarin ik mijn diploma steeds opnieuw niet kon behalen, zorgde ervoor dat nu ik werk had, mezelf dubbel wilde bewijzen. Mijn linkeroog begon te ontsteken. Opnieuw wist niemand wat er aan de hand was. Ik kon niets meer zien, liep dagen lang met een zonnebril op omdat ik het licht niet kon verdragen en belandde in de ziektewet.

Op dit moment ben ik afgekeurd en ontvang ik een uitkering. De eerste jaren zorgde dit voor rust. De tijd van het zoeken naar een opleiding of baan om geld te verdienen was voorbij. Ik had eindelijk tijd om mezelf op te laden maar tegelijkertijd was ik aan het vechten voor mijn gezondheid. De diagnoses vlogen naar mijn hoofd. Ik had in die tijd pas echt de tijd om mijn ziekte te accepteren en in te zien dat ik niet meer alles kan. Fysiek gezien.

Er is nog steeds een felle drang om naast mijn strik- diploma en zwemdiploma een ander diploma te behalen. Ik ben momenteel aan het kijken of ik wellicht iets verder kan komen middels een thuisstudie maar wat en hoe weet ik nog niet precies. Ik ben blij met mijn vrijwilligerswerk en mijn blog waar ik een hoop voldoening uit krijg!

Waarom zo open over onze situatie?
Persoonlijk

Waarom vertellen we zo open over onze situatie?

Het begon met een vriendenclub die mijn blogs lazen.

Ik vond het als klein meisje interessant om websites te bouwen en blogs te lezen. Een onderwerp voor mijn blog bleef echter uit. Ik wist niet waar ik over moest schrijven, tot dat ik in het ziekenhuis terecht kwam.

De eerste dagen was ik te ziek om iets te ondernemen maar toen de diagnose werd gesteld en ik de juiste behandelmethode kreeg, voelde ik me al snel beter. Ik had tijd om iets voor mezelf te doen maar in het ziekenhuis is nauwelijks iets te doen. Met de laptop van mijn ouders kwam ik de dagen wel door.

Ik had geen zin om iedereen persoonlijk op de hoogte te stellen en hier was ook geen beginnen aan. We hebben nogal een grote familie en vriendenclub, begrijp je. Een blog starten was op dat moment ideaal. Op deze manier kon iedereen mijn artikelen lezen wanneer het hen uitkwam. Ik had toen rond de 200 bezoekers in de maand en dat waren alleen mensen uit mijn omgeving.

Drang om te schrijven.

De drang om te schrijven heb ik altijd al gehad. Het onderwerp ontbrak en dit veranderde toen ik ziek werd. Dit was inspiratie en buiten dat goed om mijn gevoelens te uiten. Dit was in die tijd nogal een probleem. Maar schrijven ging prima en ook steeds beter over mijn gevoelens. Ik vond het fijn om dit in artikelen te verwerken en vanaf toen kreeg ik steeds meer lezers

Het trouwens, samenwonen en een kind krijgen gaf nóg meer inspiratie en inmiddels is het een must voor mij om dagelijks te zorgen voor een leuk artikel met het liefst een vleugje humor. Ik weet nog dat ik ineens een reactie kreeg van iemand die ik niet kende en dacht: ‘Huh wat doe jij op mijn blog?’

Ik ben trots op hoe wij het doen als ouders.

Ik kreeg steeds meer respons van mensen die op mijn blog terecht kwamen en zich herkende in mijn verhaal. Zij wilde hier over praten, stelde vragen en op deze manier liep de hobby van ‘schrijven’ uit de hand tot een tweede soort van kindje.

De artikelen die ik schrijf gaan over ons leven. Mijn doel is niet om alles zo perfect mogelijk te laten overkomen. Het is zoals het is. Mensen scheiden en wij helaas ook. Ik zou niet weten waarom ik dit zou moeten verbloemen op mijn blog.

Het is wel zo dat ik hier een lange tijd mee heb gewacht. Bewust. Dit was omdat ik het eerst zelf een plekje wilde geven voordat ik dit ging delen met de rest van de wereld. Dit is namate de jaren zijn verstreken dus anders geworden. Ik ben absoluut niet trots op het feit dat wij gaan scheiden. Dit hadden we beide nooit op deze manier gewild maar ik ben zeker trots op het feit hoe we hier nu op dit moment mee omgaan.

Foto’s op Social Media, wel of niet?

We hebben het als ouders wel vaak gehad over foto’s van James op mijn blog. Er zijn ontzettend veel foto’s die wij niet delen op Social Media. een goede mooie kwaliteitsfoto van James op mijn blog, zien wij niet als probleem.

Het wordt wellicht op een gegeven moment anders als hij wat ouder wordt. We zullen James dan minder vaak fotograferen voor mijn blog of video’s en iets minder vaak herkenbaar in beeld brengen. Nu voelt dit prima. James zijn gezicht veranderd nog zo snel dat ik me hier geen zorgen over maak.

Hoe zit dat bij jullie? posten jullie wel of geen foto’s van je kind in het openbaar? Ben jij ook zo open en eerlijk op je blog? Waarom wel of juist niet? Ik ben benieuwd. Laat het weten in de comments!

Lonneke en Lisa gaan samen opstap!
YouTube

Lonneke en Lisa gaan samen opstap!

Het leven van twee vrouwen!

In de vorige video op Hetlevenvantweevrouwen, hebben jullie kunnen zien dat we een nieuw kanaal zijn gestart. We proberen iedere week minimaal èèn video online te knallen en op dit moment staat de tweede video online. Wat kun je zien in deze video?

Lonneke nam Lisa mee uit maar Lisa was in de veronderstelling dat we iets gingen doen met Helloween. Lisa heeft hier een hekel aan en Lonneke vond dit grappig en dikte dit nog iets aan. James hielp mee met een tekening voor Lisa om een fake- hint te geven over waar we naar toe gingen.

We hebben een leuke avond gehad maar dat kun je allemaal bekijken in de onderstaande video! Abonneer en like.

Het is mogelijk dat je in het begin een tikkend geluid hoort. Dit kan storend zijn. Na een korte tijd verdwijnt dit geluid. We zijn er mee bezig om dit geluid weg te halen, bedankt voor het begrip!