Scheiden
Persoonlijk

De eerste stap naar onze echtscheiding is gezet!

Je schuift niet zomaar tien jaar van je leven aan de kant.

De artikelen zoals ‘wat heeft scheiden als effect op ons kind’ of ‘Gescheiden, hoe brengen wij de feestdagen door’ worden massaal gelezen. Het blijft een lastig onderwerp om over te praten. We hebben samen gekozen voor de scheiding en omdat we vriendschappelijk uit elkaar gaan is het soms juíst moeilijk om alles een plekje te geven.

We zijn vanaf dag één iedere dag samen geweest, tien jaar lang. Dat is niet iets wat je zomaar even aan de kant schuift om vervolgens verder te gaan met je leven. Nee, dat moet op een of andere manier groeien. Het is voor ons allebei goed zoals het is maar natuurlijk hebben wij, vaak op andere momenten, verdriet omdat we gaan scheiden.

James zorgt ervoor dat we voor altijd aan elkaar gebonden zijn.

Het heeft lang genoeg geduurd om het gesprek met een advocaat uit te stellen. Ik wil het eigenlijk geen uitstellen noemen maar ik kan er geen beter woord voor bedenken. Dat we ieder onze eigen weg willen gaan was duidelijk maar alle juridische rompslomp definitief regelen, waren wij beide nog niet aan toe.

Ik ben achteraf blij dat we niet direct alles zijn gaan regelen. Als het woord ‘scheiden’ is gevallen dan is het allemaal al emotioneel genoeg. Dit ligt vooral aan het feit dat we samen de allermooiste peuter op aarde hebben geknutseld. Als we geen kinderen hadden gehad was alles een stuk gemakkelijker geweest.

James willen we allebei niet meer wegdenken uit ons leven. Hij is er, hij is geweldig en we houden allebei ziels veel van hem. James zorgt ervoor dat Merijn en ik ook voor altijd aan elkaar gebonden zijn. Dit willen en kunnen we nu op een goede manier gaan regelen.

De eerste stap naar onze echtscheiding is gezet.

In het begin, nadat het woord ‘scheiden’ is gevallen dan worden de eerste week of maand nog allerlei verwijten naar elkaar gegooid en oude koeien uit de sloot gehaald waarbij verschillende vervelende emoties naar boven komen. Écht ruzie is er nooit geweest maar als we toen onze scheiding hadden geregeld dan was het ongetwijfeld een stuk minder soepel verlopen.

De eerste stap tot onze echtscheiding is gezet. We hebben een gesprek gehad bij de advocaat wat buitengewoon soepel verliep. In de wachtkamer zaten we gezellig met elkaar te kletsen waardoor de secretaresse zei: ‘De meeste hier zwijgen elkaar zowat dood, wat een verschil’.

Liefste Merijn, bedankt voor alles.

Het gesprek was redelijk luchtig. Merijn en ik hadden daarvoor al alles besproken waardoor we het over alles eens waren. Dat voelde fijn. We hebben daar zelfs gelachen met elkaar. ‘Scheiden is in ieder geval een stuk goedkoper dan trouwen’.

De klap kwam wel hoor. Pas toen we bijna thuis waren vielen we elkaar huilend in de armen en waarom? Ik heb geen flauw idee. Een stukje ontlading misschien en vooral het feit dat het zo ontzettend snel gaat ineens. Dit komt omdat we er de afgelopen maanden veel over hebben gesproken, al een plan klaar hadden en tja dan hoef je nog maar weinig te bespreken.

Ik ben trots op ons als ouders dat we allebei James zijn welzijn bovenop kunnen zetten en elkaar ook een hele hoop blijven gunnen. Het nieuwe jaar gaat bijna van start. Het zal dan nog niet volledig zijn afgerond maar het is zeker een nieuwe start.

Liefste Merijn, bedankt voor de afgelopen tien jaar. Ik heb ontzettend veel van jou geleerd, van je gehouden, je bent de liefste vader voor James die ik me maar kan wensen. We gaan nu ons pad bewandelen als ouders van James, los van elkaar en kiezen ieder een eigen pad. Bedankt voor alles, je blijft mijn maatje!

 

Hidradenitis Suppurativa
De ziekte van crohn &zo

Hidradenitis Suppurativa of een steptococceninfectie?

De ziekte van Crohn en Hidradenitis Suppurativa

Het is een tijd geleden dat ik heb geschreven over mijn aandoening: Hidradenitis Suppurativa. Een hele mond vol. Het komt er op neer dat ik verschillende ontstekingsbulten op mijn huid heb zitten die niet zomaar weggaan.

Hidradenitis Suppurativa komt vaker voor bij de ziekte van Crohn. Een vervelende aandoening waar je enorm veel last van kunt hebben. Ik heb het gelukkig in een relatief milde vorm. Er is bij mij echter één ontsteking die constant terugkomt. Erg irritant!

In een eerder artikel heb ik over ‘deroofing’ gesproken. Een operatie waarin ze de ontstekingsbult weghalen, ook onder de huid, waardoor de kans minder groot is dat hij op dezelfde plek actief wordt. Een centimeter daarnaast kan wel, want dat is Hidradenitis Suppurativa helaas.

Mijn Hidradenitis Suppurativa is actief.

Ik heb aankomende week een afspraak bij de Dermatoloog. Bij mijn vorige afspraak werd er getwijfeld aan de diagnose. Ik heb mijn ontstekingsbulten namelijk ergens anders zitten dan waar het aldus de boeken hoort te zitten.

Mijn Hidradenitis Suppurativa is momenteel actief. Dit wil zeggen dat ik veel ontstekingsbulten heb op mijn huid waar ik veel last van heb. Welliswaar niet op de juiste plek aldus de artsen maar het zit er wel. Hier heb ik medicijnen voor die, blijkt nu, niet voldoende helpen tegen mijn klachten.

Ik kies niet voor Deroofing.

De afgelopen maanden heb ik goed nagedacht over Deroofing en ik heb besloten om het niet te doen. Nog niet. Het is een operatie waarbij ik enige tijd uit de running ben en ik zou niet weten hoe ik dit moet oplossing met betrekking tot James. Dit is niet mijn enige punt maar het feit dat het geen garantie biedt voor de toekomstige bulten, houdt mij tegen.

Ik heb sinds twee weken een nieuw huidprobleem. Mijn handen en voeten voelen hard en droog aan. De vellen hangen aan mijn vingers. Het klinkt ranzig en zo ziet het er eigenlijk ook gewoon uit. Ik heb geen flauw idee waar dit vandaan komt en wat doet men dan? Ik zocht op mijn grote vriendin Google wat er nu weer loos is met mijn lichaam.

Hidradenitis Suppurativa of een steptococceninfectie?

De term ‘Steptococceninfectie’ kwam voorbij terwijl ik mijn klachten besprak met Google. Dit is precies de term die mijn Dermatoloog een aantal weken geleden besprak toen er werd getwijfeld over mijn diagnose. Ik ben benieuwd wat ze hiervan vind en of dit mijn huidprobleem wellicht wat kan verduidelijken.

Lisa heeft foto’s gemaakt van mijn handen en voeten voor het geval dat het straks helemaal wegtrekt terwijl de Dermatoloog het nog niet heeft gezien. Dat is namelijk altijd. Als je kiespijn hebt en je gaat naar de tandarts is het voorbij op het moment dat je in de stoel ligt.

Ik ben benieuwd wat de Dermatoloog ons gaat vertellen en ik hoop dat er duidelijkheid komt over mijn huidprobleem. Het wordt inmiddels voor mij een lastig onderwerp. Ik heb er veel last van en het begint steeds meer invloed te hebben op mijn dagelijks leven.

Heb jij ook een huidprobleem waarvan het nog niet duidelijk is wat het precies is? Of heb jij Deroofing ondergaan? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen uitwisselen.

De ziekte van Crohn en sondevoeding
De ziekte van crohn &zo

De ziekte van Crohn en sondevoeding.

De toiletbezoeken waren niet meer op twee handen te tellen.

In dit artikel wil ik terugblikken naar vorig jaar. Dit was namelijk een van de moeilijkste periodes in mijn leven. De ziekte van Crohn had zich in een heftige vorm gemanifesteerd in mijn darmen. Het was voor mij niet meer mogelijk om te eten, iedere hap die ik tot mij nam deed ontzettend veel pijn. Het enige voordeel van deze tijd was dat de kilo’s eraf vlogen. Maar ja, niet op de juiste manier.

Het Entyvio/Vedolizumab infuus waardoor ik iedere acht weken in het ziekenhuis ben te vinden deed zijn werk toen nog niet zoals het moest. Dit infuus staat er om bekend dat de werking wat langer duurt. Ik moest het dus de kans geven om zich te laten bewijzen. Dit werd onmogelijk. Mijn toiletbezoeken waren niet meer op twee handen te tellen en de buikpijn die ik daarbij had was misselijkmakend.

Prednison ter overbrugging was vreselijk.

Ik kreeg Prednison om deze periode te overbruggen. Het verschrikkelijkste medicijn wat ik tot nu toe heb genomen. De werking van het medicijn is prima. Met de juiste dosis kwam ik op het punt dat de pijn dragelijk werd. De bijwerkingen van Prednison zijn bij mij vreselijk. Ik houd veel vocht vast, krijg gewrichtspijnen en heb de hele dag honger. Geen trek maar intense honger.

De prednison moest ook even de tijd krijgen om een spiegel op de bouwen en zijn werk te doen maar tijd was er niet. Ik werd steeds zieker en zieker. Ik lag alleen nog maar in bed en er moest zo snel mogelijk iets gebeuren.

Ik kreeg sondevoeding om mijn darmen tot rust te laten komen.

Ik kreeg sondevoeding. Dit gebruiken ze veel bij kinderen met de ziekte van Crohn. De darmen kunnen op dat moment even tot rust komen zodat de juiste medicijnen gezocht kunnen worden en de pijn minder wordt. Ik heb drie maanden met sondevoeding gelopen. Een mooie blauwe tas op mijn rug en een sexy slangetje in mijn neus waar mijn eten doorliep.

Mijn tandvlees werd ontstoken doordat ik niet genoeg speeksel aanmaakte omdat ik niet at, mijn neus deed pijn door het slangetje wat daarin zat, slikken was de eerste dag vervelend en mijn wang ging langzaam stuk door de pleister die het slangetje tegenhield.

Ik werd een emotioneel- wrak door de sondevoeding!

De sondevoeding was vervelend maar niet het ergste. Lichamelijk gezien dan hé want ik heb nog nooit zoveel gehuild als in die weken. Ik wist niet eens waarom ik huilde. Het leek er allemaal uit te komen op dat moment. Verdriet is een emotie die net zo goed bij het leven hoort en er mag zijn. Ik liet die tranen lekker over mijn wangen rollen en liet mij troosten door vrienden en familie.

Het belangrijkste was dat de sondevoeding zou helpen en dat deed het. In de tijd van de sondevoeding ging het Entyvio infuus helpen waardoor ik kon afbouwen met de Prednison en uiteindelijk met de sondevoeding. Ik ging over op drink voeding en op deze manier kwam de ziekte van Crohn langzaam onder controle.

Deze gehele periode heb ik bij mijn ouders thuis doorgebracht. Ik kon niet meer zelfstandig voor James zorgen, zo ziek was ik. James was op een leeftijd die het fantastisch vond om aan het slangetje te trekken. Kortom, het was een vreselijke tijd maar uiteindelijk is alles het waard geweest. Het infuus ging helpen, de ziekte van Crohn werd dragelijk en ik kon weer naar huis.

Heb jij ook weleens sondevoeding gehad? Laat het weten in de comments dan kunnen we ervaringen delen!

Ik heb urineverlies
Persoonlijk

Ik heb last van urineverlies, mijn ervaring!

Op bezoek naar de uroloog!

Ik had huiswerk meegekregen van de Uroloog en hierdoor was ik goed voorbereid. Het dagboek waarin ik mijn urineverlies moest noteren in mijn ene hand en aan de andere hand liep Lonneke met mee naar het ziekenhuis. Oh ja, ik moest ’s ochtends een liter water drinken. De bedoeling was om met een volle blaas naar het ziekenhuis te gaan zodat ik de onderzoeken zo goed mogelijk kon uitvoeren.

Iemand met urineverlies en met een volle blaas naar het ziekenhuis laten gaan is al een moment van paniek. Schuifelend meld ik mezelf aan de balie. Het was druk dus wij namen plaats in de wachtruimte. Ik moest ondertussen zo nodig plassen dat ik naar de balie ging om te vertellen dat ik nú het onderzoek moest doen omdat ik het niet meer kon ophouden.

Dit ging goed. Het eerste onderzoek was een feit. De assistent ging mijn plasstraal meten. Ze meten dan hoe ‘hard’ je plast en hoeveel je plast zodat ze daarna kunnen meten hoeveel er nog in mijn blaas achter wordt gehouden. Ik moest op een soort van PO-stoel zitten, daar mijn urine dumpen zodat het apparatuur was aan de PO- stoel verbonden zat, alles kon vastleggen.

Dit was een makkie! De opluchting was enorm maar ik moest nog wat onderzoeken ondergaan. Dat zit in ieder geval een stuk gemakkelijker in de wachtkamer.

De retentie in mijn blaas werd gemeten.

Het tweede onderzoek was iets minder prettig. Ik moest met op een bed gaan liggen met mijn benen in een beensteun. Je weet wel, alsof je gaat bevallen. Heel sexy lag ik daar, Lonneke hield mijn hand vast en het onderzoek kon beginnen.

Ze begonnen met het onderzoek om de retentie in mijn blaas te bekijken. Dit is belangrijk om als eerst te doen omdat ik zojuist op die po- stoel had geplast. Het onderzoek gebeurd met een Denjere. Dit is een slangetje wat via mijn urinebuis naar mijn blaas wordt geduwd. De dikte van dit slangetje kan verschillen, ik had een van 14mm.

Ik had, zoals ik al dacht, retentie in mijn blaas. Ondanks ik zojuist alles had uit geplast, naar mijn idee zat er nog 175cc in mijn blaas. Dit is niet bizar veel maar het hoort niet. Dit kan een aanleiding zijn van niet goed uitplassen waardoor ik urineverlies krijg.

Het onderzoek ging mis.

Het derde onderzoek deed pijn. De assistent gebruikte een dikkere slang om naar binnen te gaan. Ik moest precies op mijn sluitspier van mijn bekkenbodem zitten. Het onderzoek deed pijn. De assistent moet even puzzelen om het slangetje precies op de juiste plek te krijgen. Tranen stonden in mijn ogen. Het lukte niet, hij moest eruit en een tweede poging werd voorbereid terwijl ze beloofd had om het in één keer goed te doen!

De tweede poging ging goed. Het slangetje zat direct op de juiste plek. Nu kon het onderzoek beginnen. De assistent ging mijn blaas langzaam vullen met water. Ze testen hiermee de belastbaarheid en de drang van mijn blaas. Het blijkt nu achteraf dat ik op 60cc al aandrang krijg.

Dit is ontzettend snel. Ik raakte in paniek maar ik moest volhouden. Lonneke en de assistent probeerde mij af te leiden. Dit lukte tot 140cc. De tranen schoten in mijn ogen en ik kreeg pijnscheuten in mijn blaas. Dit kon niet goed zijn. De assistente zette een bak onder mij, ze liet mij alleen en ik moest proberen om te plassen.

Dat was niet te doen. Ik zat immers nog steeds met mijn benen in die beensteunen, je ligt daar aan een monitor met verschillende kleuren draden die uit mijn blaas liepen. De aandrang bleef maar ik kon mezelf niet goed genoeg ontspannen. Ik mocht uiteindelijk alles laten lopen op het toilet. Een heerlijk gevoel. Deze plas werd onderzocht en zag er goed uit. Mijn nieren werken dus ook prima!

Met een camera werd er in mijn blaas gekeken.

Het vierde en laatste onderzoek was het vervelendste. Deze werd uitgevoerd door mijn arts. De gespannen sfeer probeerde ik zelf te doorbreken door te zeggen: Nou, dit is de eerste keer dat een man het bij mij beneden gaat bekijken’.

Een dikke slang met aan het uiteinde een camera werd mijn blaas ingebracht. Dit was absoluut geen pretje. Eenmaal in mijn blaas zakt de pijn en is het te doen. Er hingen drie beeldschermen waar wij ook alles op konden zien.

We zagen een mooie roze blaas met rode bloedvaatjes. Alles zag eruit zoals het eruit moet zien. Bij het uiteinde van mijn blaas was het geïrriteerd. Dit kan duiden op de onderzoeken die ik zojuist allemaal heb gehad. Het was niet schokkend maar wel vervelend. De arts ging op zoek naar de nier- mondjes. Dit was grappig om te zien.

De assistent ging mij masseren op mijn buik, bij mijn nieren om het vervolgens op het beeldscherm te kunnen zien. Het werkte prima. Mijn nieren spuugde allebei urine en dat is de bedoeling. De slang mocht eruit en ik mocht mezelf weer aankleden.

Medicijnen voor mijn blaas?

Het vijfde onderzoek was het minst pijnlijkst. Een blaas echo om te kijken wat er nu nog voor retentie in mijn blaas zat. Om het secuur te kunnen meten moeten ze een inwendige echo doen maar omdat ik al zoveel slangetjes in mijn urinebuis had gehad was het zo genoeg geweest. De retentie was 70cc. Dit was prima!

In het gesprek met de arts werd duidelijk dat er geen sterke afwijkingen zijn aan mijn blaas of nieren. Ik heb wel tabletten voorgeschreven gekregen om mijn blaas rust te geven. Dit moet ik 1x per dag slikken en ik hoop dat dit werkt. In januari moet ik opnieuw op controle komen dus het word vervolgd.

Het is niet niks om op je 25e urineverlies te hebben. Ik schaam mezelf hiervoor. Gelukkig kan ik dit nu bespreken met Lonneke en dat geeft rust. Er zijn zoveel mensen die kampen met urineverlies. Stap naar de dokter, overwin je angst en praat erover!

Dit artikel is geschreven door Lisa, mijn meisje! 

Ik heb een blaasprobleem
Persoonlijk

Help, ik heb een blaasprobleem!

Ik heb altijd retentie in mijn blaas.

Het is een moeilijk onderwerp voor mij om hierover te schrijven. Sinds ik een klein meisje ben heb ik al moeite met het ophouden van mijn urine. Mijn blaas is niet zo sterk zoals het normaal had moeten zijn. Dat is wat ze mij op dat moment hebben verteld.

Ik heb verschillende ziekenhuisbezoeken achter de rug. Ik werd bijvoorbeeld gekatheteriseerd. Dit deed een assistent in opleiding en deed de handeling verkeerd. Het deed ongelofelijk veel pijn. Ze konden geen reden vinden waarom mijn blaas niet sterk genoeg was. Er was ook altijd retentie in mijn blaas. De hoeveelheid verscheelt per moment.

Bekkenbodem fysiotherapeut.

De uroloog heeft mij doorgestuurd naar een bekkenbodem fysiotherapeut. Ik kreeg verschillende oefeningen om mijn bekken en daardoor blaas sterker te maken. In het begin leek dit te helpen maar het niet goed genoeg. Er werden inleggers voorgeschreven, dat was pijnlijk. Ik wilde dat niet. Ik was nog zo jong.

Het was moeilijk maar op dat moment had ik er alles aangedaan en hielp niks voor een langere tijd. Ik heb geprobeerd te accepteren voor mezelf. Ik kan er niks aan doen behalve zoveel mogelijk naar het toilet gaan.

Een lange tijd ging het redelijk maar nu heb ik weer veel last van mijn blaas. Het zijn dus fases die ik op een of andere manier moet doorkomen. Als ik het lang moet ophouden, wat voor mij al bijna onmogelijk is, dan doet het ongelofelijk veel pijn. Dat is niet de bedoeling. Je kunt hoogstens in paniek raken als je nodig moet maar het toilet niet kunt vinden, pijn is niet de bedoeling.

Ik moet vervelende onderzoeken ondergaan.

Deze vervelende kwaal verergerd bij spanning en belangrijke afspraken. Mijn relatie met Lonneke deed mij beseffen dat ik hier extra om moet letten. Ik bedoel, het heeft even tijd nodig om tegen je nieuwe partner te zeggen: Hey, ik heb urineverlies!

Je schaamt jezelf. In het begin kon ik het nog goed verbergen en gooide ik zelfs af en toe een onderbroek weg maar op een gegeven moment ging Lonneke, tja dat heb je met vrouwen, de onderbroeken missen en moest ik het wel vertellen.

Het meest vervelende van mijn blaasprobleem is dat ik het niet voel. Op het moment dat ik aandrang krijg loop ik direct naar het toilet. Dit zit inmiddels goed in mijn systeem na al die jaren maar dan nog gaat het soms fout. Gelukkig niet helemaal fout, het is prima te overleven maar het is niet de bedoeling.

Ik ben onlangs naar de uroloog geweest en die heeft bloedonderzoek verricht en mijn urine op kweek gezet. Dit is om een urineweginfectie uit te sluiten en momenteel is dit ook niet het geval. Het bloedonderzoek was ook prima te noemen. In de vervolgafspraak moet ik de hele ochtend in het ziekenhuis bivakkeren en wederom verschillende onderzoeken ondergaan voor mijn blaas.

Dit artikel is geschreven door Lisa, mijn meisje!

In het artikel van morgen lees je hoe mijn ervaring was bij de uroloog en hoe de onderzoeken zijn verlopen!